Christian Borgmann, ID-ware: "Wij geven scholen volledige controle over hun chipkaart"

E-mailadres Afdrukken

Onderwijsinstellingen die een nieuwe chipcard willen aanschaffen kunnen maar beter kiezen voor een moderne variant. Dat vindt Christian Borgmann van het bedrijf ID-ware. Niet omdat de veel gebruikte Mifare Classic onveilig is, maar omdat de gebruikte chip al vijftien jaar oud is. “In de ict-wereld is vijftien jaar end of lifecycle. De Mifare Classic is een geheugenkaart. De moderne kaarten zijn processorkaarten, die kunnen veel meer en zijn maar 1 à 2 euro duurder. Ze lijken bovendien veilig, dus met zo'n kaart ga je een nieuw tijdperk in, totdat die weer end of lifecycle raakt.” Scholen die de Mifare Classic gebruiken zullen zich volgens hem moeten beraden. “De veiligheid zal wellicht geen issue zijn, maar je wilt als school toch ook niet graag dat er berichten verschijnen dat je kaartsysteem gekraakt is door leerlingen.”

ID-ware levert oplossingen voor de invoering en het management van chipkaarten. Tot de klanten behoren organisaties zoals ziekenhuizen, onderwijsinstellingen, ministeries, grote financiële dienstverleners en industrie. Het bedrijf heeft webbased cardmanagement software ontwikkeld en beschikt over apparatuur (foto links) waarmee elk denkbaar merk en model chipcard kan worden bedrukt en geprogrammeerd. Naast het dagelijkse productiewerk doet ID-ware veel aan advies. Borgmann: “We beginnen met een analyse van hoe de school in het ideale geval wil werken. Op basis van die analyse maken we een afweging welke activiteiten op welke plaats worden neergelegd. Dus over zaken als: laat je de student zelf foto’s uploaden, hoe ga je met controles om. Tenslotte richten we het platform qua workflow precies in volgens de wensen van de school.”

Kaart management platform als broker

Borgmann signaleert een sterke ontwikkeling in de bedrijfsvoering van onderwijsinstellingen. Het kaart management platform is in functioneel opzicht gepositioneerd tussen de human resource-applicaties (leerlingen/ studentenadministraties) en kaartgebruikende applicaties (toegangscontrole, betalen, bibliotheek, printen, etc.). “Het kaart management platform fungeert als een soort makelaar. Daarmee geef je de kaart uit en codeer je de kaart. Tegenwoordig vragen steeds meer onderwijsinstellingen zich af of ze dit soort toepassingen persé moeten kopen of dat ze ook als service leverbaar zijn. Dat vind ik qua bedrijfsvoering interessant, want daaruit blijkt dat er op het gebied van ict en facilitair nu echt ondernemers aan het roer zitten. Dat betekent dat de branche zich snel ontwikkelt, misschien wel sneller dan dat de leveranciers kunnen anticiperen.”

Onderschatten van werklast

Desondanks onderschatten managers van onderwijsinstellingen de administratieve werklast die productie van chipkaarten in eigen beheer met zich meebrengt. Het gaat niet alleen om het printen van de pasjes, maar er moeten ook allerlei coderingen worden uitgegeven en controles worden uitgevoerd om er zeker van te zijn dat identificatiemedia uniek zijn. Christian Borgmann: “Het begint bij een administratief systeem in de school. Zodra een leerling zich aanmeldt en in dat systeem wordt geregistreerd komt hij terecht in de scope van de organisatie. Hij moet dan een pas krijgen om allerlei dingen te kunnen doen: identificeren, deuren openen, mediatheekzaken lenen, etcetera. Dan krijg je als school te maken met zaken als: hoe kom je aan de foto, hoe krijg je de pas op de juiste locatie, hoe krijg je de gegevens die met de pas te maken hebben in een derde systeem, bijvoorbeeld voor de toegangscontrole.” Het kaart management platform heeft allerlei interfaces met externe systemen die het platform voeden of die gegevens ontvangen van het platform. Een gebruiker kan met het systeem het complete kaartmanagement van zijn school beheren. Hij kan kaarten bestellen, nabestellen, accorderen, fiatteren, foto’s uploaden, etc. Borgmann: “We werken met Service Level Agreements waarin precies staat hoe de pas gecodeerd, bedrukt en geprogrammeerd moet worden. We kunnen de passen één of twee keer per dag of per week versturen. Dat kan naar keuze naar het huisadres van de leerling of naar de onderwijsinstelling, desgewenst vergezeld van een begeleidende brief of een handleiding.”

Schematische weergave van de administratieve werklast die de productie van chipkaarten in eigen beheer met zich meebrengt.

School aan het roer

ID-ware geeft behalve over de inrichting van het kaart management platform ook adviezen aan organisaties die een kaartsysteem willen introduceren of willen migreren naar een nieuw kaartsysteem. “Wij adviseren de onderwijsinstellingen op basis van hun eisen en wensen (betalen, verrekenen, toegang, registratie) welke chipkeuze zij het best kunnen maken. Daarbij wegen we ook economische factoren mee en we kunnen ook richtprijzen meegeven, zodat men niet achteraf tot verrassingen komt. Maar het belangrijkste is, dat wij voor hen een geheugendesign kunnen maken. Daarmee krijgen ze écht de controle over hun chipkaart.” Een geheugendesign beschrijft precies hoe de kaart gebruikt wordt (welke gebieden van de kaart voor welke applicaties, hoe komt de data er in, welk format wordt gebruikt, welke sleutelmanagementstructuur, etc.). Het geheugendesign wordt overgedragen aan de school. Daarmee wordt de school dus ook de logische eigenaar van de kaart en kan hij zelf op zoek gaan naar leveranciers van toepassingen. Borgmann: “In het verleden maakte een leverancier een geheugendesign. Die gaf hij niet aan de school, met als gevolg dat die school bij hem moest blijven kopen. Dat vind ik een kwalijke zaak. Wij draaien de zaak om, zodat de school aan het roer staat en onafhankelijk is van de leverancier. Want dat willen scholen graag. Ook al blijven ze misschien trouw kopen bij één leverancier, maar dan op basis van performance en tevredenheid en niet op basis van dwangmatigheden.”

Deel dit artikel op:

 

Trefwoorden

september uitgave

Partners